 |
Kiran |
 |
[30 december, Vrijdag, 2011, 21:29:50] |
 |
|
|
December...
Wat een mooie maand zou moeten zijn, is bij ons altijd een verdrietige.
Eigenlijk ken ik het niet anders.
Eerst Sinterklaas, dan 8 december, dan 23 december en dan meteen daarop Kerst en nu morgen, Oudjaar...
Vroeger liepen mama en de mousi's met zielige gezichten in de decembermaand.
Sinds 2005 is er nog een ander zielig meisjesgezicht bij gekomen in december, het mijne...
In Goa voelde het even anders... De beschermheilige van Goa is immers Saint Francis Xavier!
Wat had ik het gevoel dat jij echt als een beschermer met mij mee reisde!
In Nederland voelt het zo leeg zonder jou, zonder je even te kunnen groeten, je even te kunnen aanraken, je even te kunnen zien. Ik mis je.
Morgen gaat weer een nieuw jaar beginnen.
Blij en gelukkig als dat ik ben, kan ik het toch niet drooghouden bij ‘Liefde van Later’ van Jacques Brel, met Nederlandse tekst van Herman van Veen.
Dat wat hij bezingt gaat bij ons nooit meer gebeuren, gudi...
Maar van je houden doe ik, met heel mijn hart én voorgoed.
Je Tijgerprinses xxxxx
|
|
|
|
Claire |
|
[27 december, Dinsdag, 2011, 13:04:51] |
|
|
|
De kerstdagen zijn weer voorbij.
Ik ben vandaag naar je begraafplaats gegaan.
Alles rustig, stil en sereen.
Ik heb nieuwe kaarsen aangestoken.
Je ouders zijn bij Suus op Curaçao.
Ik weet dat jij ook bij ze bent...
En wij gaan een beetje mank door met leven. Het had niet mogen gebeuren, Xavier!
Vooral tijdens deze 'blijde' dagen denk ik veel aan je en mis ik je.
Claire
|
|
|
|
Xuus |
|
[23 december, Vrijdag, 2011, 19:49:20] |
|
|
|
Als je verdriet hebt en je gaat terug in de tijd, dan besef je dat waar het verdriet vandaan komt je toen juist blij heeft gemaakt.
Zonder niet eerst vreugde gekend te hebben, kan je geen verdriet voelen...
Vandaag 33 jaar geleden, op 23 december werd je geboren.
Wat mis ik je, bro!
Zo iemand als jij krijg ik nooit meer terug in mijn leven.
Hier brandt een kaarsje bij het Buddha beeld en bij je foto.
Willempje zit steeds met grote ogen te kijken, alsof hij het begrijpt...
XXX Saar
|
|
|
|
Xuus |
|
[04 december, Zondag, 2011, 18:31:30] |
|
|
|
Lieve Mozes-
De decembermaand is weer aangebroken...
Vroeger vierden we met elkaar St Nicolaas, jouw b-day, Kerst en dan Oud & Nieuw.
Dit laatste altijd met veel vuurwerk, champagne en plezier.
Het gemis is er elke dag... Ik zal nu opgelucht zijn als deze maand voorbij is.
Als je bij andere huizen naar binnen kijkt, zie je iedereen met elkaar als een happy family bijeen zitten.
Hier blijft er altijd een leegte. De ‘gangmaker’ is er niet meer...
Moeilijk vind ik het ook dat je de eerste verjaardag van je neefje niet kan meemaken.
XW kan nu paar stapjes los lopen, lachend met zijn twee voorste ondertandjes.
Wat was hij dol op je geweest en jij op hem..! Elkaar aan het lachen maken, hem leren voetballen, etc...
Ik las de volgende tekst laatst en put daar ook maar mijn troost uit...
“Those we love, don’t go away, they walk beside us everyday.
Unseen, unheard, but always near, still loved, still missed and oh so dear…”
Dikke kusjes van je zusje
|
|
|
|
Paul de Lavalette |
|
[29 september, Donderdag, 2011, 15:53:03] |
|
|
|
Over de dood heb ik wel eens met jou terloops gesproken...
Zo kan ik mij heel goed het gesprek herinneren dat wij beiden hebben gevoerd bij het kampvuur in de tuin van ons familiehuis in Bouzic, onder het genot van wat eau de vie (levenswater) en een magnifieke sterrenhemel.
We hadden het over mijn vader, je grootvader, wiens as op zijn verzoek indertijd daar onder een walnotenboom was verstrooid aan het einde van de tuin, uitkijkend over het dal van de Céou.
Jij zei toen tegen mij dit ook zo te willen, wanneer het zo ver zou zijn...
Je wilde niet tussen ‘Tom, Dick & Harry’ op een begraafplaats liggen, maar gecremeerd worden, waarna je as gedeeltelijk op zee en onder andere ook daar in Bouzic zou worden verstrooid.
Ik had dit toen natuurlijk voor kennisgeving aangehoord, niet vermoedende met de informatie iets te hoeven aanvangen. *
Na jouw overlijden hoorde ik echter van enkele van jouw intimi dat jij verwachtte jong te sterven en ook nooit kinderen te zullen hebben...
Toen je op Suzanne’s verjaardag, mij vroeg om met je mee te lopen naar je auto, omdat hij wellicht niet zou starten en ik hem dan zou kunnen helpen aanduwen, was dit onze laatste afscheid, dat diep in mijn geheugen staat gegriefd.
Ik herinner mij dat ik achter je aan naar buiten liep. Je had zo’n een speciale loop. Ik dacht toen nog wat een geweldige zoon ik had, hoe ik van je hield en hoe trots en blij ik met je was...
Enfin, de moter van je auto starte, dit tot ons beider opluchting.
Kort daarop stokte echter jóuw moter, dit tot ons aller immense verdriet...
I miss you so, man.
Pops
* Als het aan mij ligt, zal ooit je as in z’n geheel worden uitgestrooid, zoals jij dat gewild zou hebben.
|
|
|
|
Claire |
|
[04 september, Zondag, 2011, 13:43:37] |
|
|
|
XWillem werd twee dagen geleden al weer acht maanden oud. Prachtig ventje!
Zijn nichtje Livia, mijn kleindochter, is vandaag zeven maanden oud. Zij woont in Rwanda, óók zo ver weg...
Morgen is Marten Stein, mijn toenmalige vriend, veertig jaar geleden overleden.
Er gaat geen dag voorbij zonder dat ik aan Marten denk en nauwelijks een dagdeel dat ik niet aan Xavier denk.
Die rauwe pijn wordt gestaag minder, maar de zoete herinnneringen zijn zo helder als de dag van gisteren.
In Bouzic is jouw uitstraling bijna tastbaar.
In de nu zeven schriften die daar tot nu toe het gastenboek vormen, heb ik al jouw anecdotes herlezen, Xavier.
Terugbladerend door de jaren (tot 1962) zijn er zoveel mensen niet meer van deze wereld.
Velen heb jij niet gekend.
Hoe zou het allemaal zijn als jíj nog leefde?
Hoe zou het zijn als Marten nog had geleefd?
En zóveel anderen..?
Claire
|
|
|
|
Kiran |
|
[13 juni, Maandag, 2011, 15:49:13] |
|
|
|
Un día después
De la tormenta
Cuando menos piensas sale el sol
De tanto sumar
Pierdas la cuenta
Porque uno y una
No siempre son dos
Cuando menos piensas
Sale el SOL
Lieve Gudu,
Ik was in Granada.
Al die jaren bang om daar weer naar toe te gaan...
Die stad heeft mij gered en mij gekend in de donkerste uren van mijn leven.
Dus opnieuw die stad bezoeken, was pijnlijk en heel vreugdevol, tegelijkertijd.
Ik doe nu allemaal van dit soort dingen.
Ook naar Curaçao geweest, zoals je weet, in oktober en nu dus Graná.
Verdriet kent zo veel fasen.
Hierbij moet ik de volgende anecdote toch vermelden.
Uit het vliegtuig in Malaga, reed ik langs de zee en herinneringen van toen kwamen boven...
Ik spoedde mij destijds naar Málaga om terug te vliegen naar huis.
Het was mij ontschoten, maar herinnerde me ineens dat ik destijds de hele weg tegen de zee heb gehuild en gejammerd. Die hele zeeweg lang...
Ik kwam dus enigszins bekaf aan op de plaats van bestemming, een restaurant aan zee, waar we wat gingen eten.
Ik ging zitten en zette mijn allerleukste gezicht op om het gezelschap waar ik me in bevond mijn stekende pijn niet te laten opmerken.
En welk lied werd gespeeld, in een land waar Engelstalige liedjes bijna nooit gespeeld worden? Waar zelfs Sinatra's ‘My Way’ is vertaald in ‘Mi Manera’..?
The Sounds of Silence!
‘Hello darkness, my old friend...’ Brok in mijn keel...
Zenuwachtig de ene peuk na de ander oppaffend, wist ik dat je mij groette!
Voor mij ben je absoluut ook daar en dank ik je, lieve, lieve Gudu, voor je aanmoedigingen, altijd.
Y cuando menos piensa, sale el sol.
Xavier Willem is er nu ook bij gekomen. En hij is zo’n lief mannetje, Gudu!
Ik mis je zo erg, ik kan het niet omschrijven.
Wou je zo graag om advies vragen...
Nu deed ik het in mijn droom.
Voor altijd,
je Tijgerprinses
|
|
|
|
Paul de Lavalette |
|
[03 juni, Vrijdag, 2011, 17:16:13] |
|
|
|
Dezer dagen zijn Suzanne, Eric en je kleine neefje, Xavier Willem even over uit Curaçao, met name vanwege twee huwelijken van vriendinnen (Pia Plesman en Laura Dörr) waar je zusje getuige bij is.
X-W is zo’n geweldig leuk opgewekt, knap, schrander en stevig ventje.
Het is werkelijk een groot genot om bij hem te zijn.
Behalve dat hij een veel lichtere uitgave is (blond en blauwe ogen), doet hij mij heel erg aan jou denken op die leeftijd (5 maanden oud).
Hij heeft ook zo’n krachtige uitstraling... Hij is een echte persoonlijkheid, derhalve!
Binnenkort gaat Suzanne's gezinnetje ook nog even voor een paar dagen naar Bouzic, waar ik met één dag/nacht overlap mij zal aansluiten om bezit van het huis over te nemen.
Wat had ik graag samen met jóu die autotrip op kleine binnenweggetjes door de Franse dreven weer eens willen maken...
Ik verheug mij er in ieder geval erg op om weer enige tijd aldaar door te brengen, zoals jij dat ook zo erg waardeerde.
Jouw aanwezigheid zal ik daar ongetwijfeld weer sterk voelen...
|
|
|
|
Jeffrey |
|
[12 mei, Donderdag, 2011, 03:27:27] |
|
|
|
Voor mij is dit de eerste keer dat ik hier wat schrijf.
Ik mis nog steeds die bekende groet van jouw als je ‘s morgens binnen kwam bij Aviapartner, “Morguh, gasten...”.
Samen wat Playstation spelen tijdens de uren dat er geen vliegtuig binnen kwam...
Ik herinner mij die keer dat je tijdens het eten tegen mij zei, “Bon appétit” en ik in het Spaans antwoordde, waarop jij zei, “Dat was Frans, sukkel...”.
Geweldig, als ik terug denk aan die tijd...
Voor mij ben je nog steeds een groot voorbeeld.
Groeten,
Jeffrey van Wieringen
|
|
|
|
Paul de Lavalette |
|
[20 april, Woensdag, 2011, 19:11:05] |
|
|
|
Zoals zo vele anderen, wist ik evenmin dat het de laatste tijd niet goed ging met je maatje Sebastiaan.
Hij was blijkbaar dolende, zonder uiteindelijk tot een ander oplossing te komen dan die waarvoor hij uiteindelijk heeft geopteerd.
Behalve zijn beste vriend, was jij ook als een grote broer voor hem.
Ik heb er alle vertrouwen in dat je Sebas goed zal opvangen, hem zal opbeuren en hem vervolgens een beetje onder je hoede zal nemen, zoals je in deze wereld ook al deed.
|
|
|
|