 |
... |
 |
[18 februari, Donderdag, 2010, 22:05:07] |
 |
|
|
Mon pote tu me manques.
Mes pensées vont vers ta famille cette triste journée.
A+ mon vieux.
|
|
|
|
Mama |
|
[18 februari, Donderdag, 2010, 21:25:01] |
|
|
|
Lieve Xavier,
De tijd is totaal inconsequent
Hij vliegt en staat stil
Hij slaat een gat in onze geschiedenis
Er is een nieuwe jaartelling...
Maar toch hij vordert niet
Een leegte, vol verdriet.
Miss and love you so very much...
je mama ibu
|
|
|
|
Marije |
|
[18 februari, Donderdag, 2010, 20:54:36] |
|
|
|
Alweer vijf jaar geleden dat je overleed...
Bizar, want het lijkt veel korter geleden dat je er nog was...
Ik denk vandaag extra aan je dappere zusje Suus en je lieve ouders.
Marije
|
|
|
|
Xuus |
|
[18 februari, Donderdag, 2010, 19:06:38] |
|
|
|
De dood is de horizon...
En de horizon is alleen de begrenzing van ons gezichtsveld.
|
|
|
|
J8 |
|
[18 februari, Donderdag, 2010, 10:50:50] |
|
|
|
Yo X4!
Het is alweer vijf jaar geleden en vergeten zullen we jou nooit.
Take care, gozer.
Mzzl
|
|
|
|
Claire |
|
[18 februari, Donderdag, 2010, 10:50:01] |
|
|
|
Lieve Xavier,
Deze dag is een gigantische waterscheiding.
Het leven is opgedeeld in een deel van vóór en een van nà 18 februari 2005.
Heerlijk dat jij hebt geleefd en ik je heb mogen kennen, maar des te triester is het dat het leven je zo gauw is afgenomen.
Ik blijf me steeds afvragen wat je allemaal zou hebben gedaan en hoe het voor ons allemaal anders zou zijn...
Ik ga straks een kaars bij de begraafplaats aansteken, namens je moeder en zusje.
Mis je erg.
Claire
|
|
|
|
Paul de Lavalette |
|
[18 februari, Donderdag, 2010, 00:44:03] |
|
|
|
Xavier-
Op maar een paar uur na, vijf jaar geleden, is aan jouw nog zo jonge en veelbelovende leven een abrupt einde gekomen.
Ik zie je daar nog liggen op die brancard in de polikliniek van het MCH…
Het leek wel of je mij door je oogwimpers aankeek, zoals je wel eens gekscherend deed.
Je gezicht was nog warm toen ik je met mijn hand aanraakte…
Kort daarop werd je lichaam door de recherche opgeëist voor nader onderzoek.
Het ging zo snel en het was allemaal zo onwezenlijk. Ik waande me in een boze droom, een ware nachtmerrie. Het was helaas alleen echt zo...
Ik blijf geloven dat jij zo plotseling door dit hartfalen werd getroffen, dat jij je eigenlijk niet eens hebt kunnen afvragen wat je overkwam.
Ik lees en hoor regelmatig over mensen met een ‘bijna-dood-ervaring’, waarbij het leven dan als een flits aan hen voorbij trekt.
Een dergelijke flits was jou wellicht ook gegeven en genoeg geweest om je veel te korte, doch intensief doorgebrachte leven aan je voorbij te zien trekken.
Voor ons, die zoveel van je hebben gehouden en genoten, heeft jouw aanwezigheid een grote blijvende indruk achtergelaten, die gelukkig in geen enkel opzicht met zomaar een flits mag worden vergeleken.
Je lieve zusje, Suzanne ‘vierde’ gisteren op Curaçao haar verjaardag natuurlijk weer op zeer ingetogen wijze.
Jouw plotselinge verscheiden toen, slechts een paar uur later, zal helaas altijd een slagschaduw over ‘haar dag’ blijven werpen.
Gelukkig is mamma dit keer bij haar.
Ik voel mij zeer bevoorrecht dat ik je zo goed heb mogen kennen, als je vader en toch ook als goede vriend.
Hopelijk heb ik je in die beide hoedanigheden. nooit echt teleurgesteld.
Het had natuurlijk alleen allemaal heel anders moeten verlopen.
Er was nog zoveel dat ik nog samen met jou hadden willen doen en willen bespreken.
Comme tu me manques, mon cher fils, mon pote...
Pops
|
|
|
|
Renéetje |
|
[17 februari, Woensdag, 2010, 23:39:07] |
|
|
|
Liefste Xavier,
Ik schrijf je morgen.
Mijn gedachten zijn nu al intens bij jou, maar nu toch eerst bij Suzanne.
Zoals je weet is zij vandaag jarig en ben ik ervan overtuigd dat jij nu ook bij haar bent.
Tot morgen.
Veel liefs,
Renéetje x
|
|
|
|
17 Feb 2010 |
|
[17 februari, Woensdag, 2010, 20:45:58] |
|
|
|
Dit zijn echt gespannen dagen, man.
Ben ook altijd prikkelbaar rond deze tijd.
Dingen komen geheel anders aan dan normaal.
Blijf een beetje uit mijn buurt, want er hoeft maar dít verkeerd te zijn, in mijn ogen...
Jongen hoe vaak ik ook probeer er rustig over te praten, dat je er niet meer bent , merk ik dat ik er nog zover vandaan ben. Als je begrijpt wat ik bedoel.
Het lijkt vaak niet te aarden met mijn omgeving.
Je ziet mensen ook kijken zo van, “Euhhh...” of “Ja, is kút, man”.
Daar heb ik niks aan en dan laat ik het maar. Dit is niet de tijd...
Natuurlijk, ben ik verder gegaan met mijn leven, maar toch heb je die lat hoog gelegd, gozer.
Kan je me uitleggen waarom ‘Nummer 1’ een open, maar toch ook niet open plaats is? Hoe kan dat?
Ik ben vaak zo los gekoppeld van je en dan eigenlijk weer helemaal niet...
Ik probeer het ook wat meer te confronteren, maar het lukt op de een of andere reden niet echt... Sabi swa?
Ik vul hem dan in. Het is niet de tijd nog. Je moment komt nog dat het helemaal past, net als bij een puzzel.
Ik heb echt super goede vrienden om me heen, begrijp me niet verkeerd en ja we groeide een beetje uit elkaar. Dit is normaal op die leeftijd.
Je moet er zelf ook wat van maken, ja toch?
Had je graag weer tegengekomen op dat punt, waar we terug zouden kunnen kijken op dingen.
Even die grote grijns van je en dat irritante lachje van mij...
Kijk ons nou toch eens zitten... We hebben het toch mooi geflikt, man!
|
|
|
|
... |
|
[12 februari, Vrijdag, 2010, 21:04:18] |
|
|
|
Creeping closer to five years that you are no longer among us…
I would have liked to tell you about so many things I am witnessing in my life these days...
So be it...
My good friend, I still miss you....
|
|
|
|