 |
Paul de Lavalette |
 |
[20 juli, Maandag, 2009, 12:27:48] |
 |
|
|
Xavier-
Precies een week heb ik mij alweer in Bouzic teruggetrokken.
Het is -zoals gebruikelijk- heerlijk om hier te zijn.
Dit vond jij trouwens ook altijd.
Het is wel opvallend hoe regelmatig ik word overmand door een diep gevoel van verlies en verdriet, als ik door dingen, beelden en/of omstandigheden weer aan jou word herinnerd.
Ik was hier weer zo graag samen met jou geweest...
Nu moet ik het stellen met melancholische herinneringen.
Comme tu me manques, mon cher fils.
Pops
|
|
|
|
Xuus |
|
[15 juli, Woensdag, 2009, 20:24:07] |
|
|
|
Droomde van de week weer over je, Mozes.
Kan me er helaas niet veel meer van herinneren.
We waren met een groepje ergens in een huis. Het was heel normaal dat je er was.
Tot het moment waarop ik me besefte dat je al een tijdje niet meer op aarde bent.
Ik vroeg vervolgens aan je, “Maar Moos, je, je bent toch overleden..?”.
Toen zei je, “Nee joh! Alles duurde alleen wat langer, vandaar dat ik er nu pas weer ben”.
Ach Xavier, was het maar zó simpel...
Ik werd wakker en voelde aan mijn lichaam dat ik je had gezien, zo blij en warm voelde ik me.
Opeens werd ik ook erg verdrietig.
Ik was weer in de realiteit, waar jíj helaas niet meer bent...
Mis je zo erg. Ik kan niet zonder je.
Hoe verwacht je van mij/ons om door te gaan?
XXXX
|
|
|
|
Renéetje |
|
[09 juli, Donderdag, 2009, 14:11:33] |
|
|
|
Lieve Xavier,
VOORBIJ
ALLE GRENZEN
VERBONDEN
IN HET LICHT
Heb een kaars met dit opschrift gekocht in een abdijklooster in Egmond.
Ga hem bij je kleine altaartje zetten op de Ten Hovestraat.
Liefs,
je tante Renéetje
|
|
|
|
Paul de Lavalette |
|
[22 juni, Maandag, 2009, 20:05:22] |
|
|
|
Gisteren werd ik al 62 jaar.
Jij niet meer dan 26 jaar.
Mijn leeftijd, maar dan wel de cijfers verwisseld.
Wat ben jij geweldig tekort gedaan.
Ik voel mij ongemakkelijk en schuldig.
Het leven is toch ook niet meer dan een loterij...
Pops
Overigens, nog bedankt voor het horloge dat ik bijna een jaar kwijt was en gisterochtend plotseling vond onder een foto van je aan de muur.
Mooi vaderdagcadeau ook! |
|
|
|
Claire |
|
[14 juni, Zondag, 2009, 11:05:58] |
|
|
|
Gisteren was ik bij je steen.
Er zat een klein wit vlindertje op.
Toen hij eindelijk wegfladderde heb ik witte rozenblaadjes op die plek gelegd.
Het lijkt alsof je overal kleine seintjes afgeeft...
Mis je.
Claire
|
|
|
|
Paul de Lavalette |
|
[25 april, Zaterdag, 2009, 22:45:49] |
|
|
|
Toen wij een aantal jaren geleden samen vanuit Den Haag naar Bouzic reden, werd het nummer van de Doors, ‘Riders on the Storm’ door jou in de auto zowat grijs gedraaid. Je vond het zo’n mooi nummer…
Wat was dat geweldig om alleen met jou, die ‘vader-zoon’ trip door het Franse land te maken.
We namen na Orléans expres de ‘routes jaunes/blanches’ om het echte Frankrijk zo snel mogelijk op te snuiven. Het was prachtig weer en we hadden geen haast…
Af en toe maakten we een ‘sanitaire stop’ bij een mooi bloeiend veld of langs de oever van een rivier en dronken dan ook een glaasje wijn, gepaard gaande met het onvermijdelijke stokbrood en zalige foie gras.
We zongen, haalden geintjes uit, maar hadden ook diepgaande gesprekken over zaken die ons toen bezighielden.
Ik herinner mij dat als een echt geweldige tijd.
Terugblikkend, hebben er - wat ons betreft - veel te weinig van dergelijke uitstapjes plaatsgevonden.
Hoe konden we bevroeden dat er plotseling geen ‘andere keer’ meer mogelijk zou zijn?
Nu dat je tantes Claire en Corine en oma morgen vanuit Parijs naar Bouzic rijden om daar een weekje te verblijven en dat ik ‘Riders on the Storm’ net hoorde spelen, kwamen deze weemoedige gevoelens weer bij me op.
‘Take a long holiday, let your children play…’
Xavier, het gemis wordt maar niet minder.
Gelukkig maar…
|
|
|
|
Gaby |
|
[02 april, Donderdag, 2009, 11:47:53] |
|
|
|
Lieverd,
Ontzettend bedankt voor dit teken!
xX Gaby |
|
|
|
Gaby |
|
[29 maart, Zondag, 2009, 18:11:04] |
|
|
|
Lieve Xavier
De afgelopen 3,5 maand mis ik jou zo ontzettend!
Sinds eind november gaat mijn leven voorbij in sneltreinvaart.
Er gebeurt van alles en jij bent er niet meer om mij te stoppen, of om mij te voorzien van wijze raad.
Ik kon goed met je praten en je maakte mij ook vaak aan het lachen, als ik het even niet meer wist.
Jij wist van alles wel iets positiefs te maken, met je gevoel voor humor...
Mijn stoere buurjongen met die brede schouders, die dat rot joch uit de klas wel even een standje gaf, of die zijn maten vertelde dat de sneeuwballen niet mijn kant op mochten...
En nu ik je zo goed als klankbord kan gebruiken, "Doe ik het goed? Hoe zou jíj het dan doen, Xavier?", is de leegte zo duidelijk.
Was je maar hier om me te helpen met de situatie te relativeren en - wat jij altijd op het goede moment kon - mij een schop onder mijn kont te geven!
Let je een beetje op mijn liefje, die daar rondvaart op die grote Noordzee?
Jij had hem wel gemogen...
xX Gaby
|
|
|
|
La Princesse des Tigres |
|
[24 maart, Dinsdag, 2009, 22:13:20] |
|
|
|
Alsof je er opnieuw was...
Of misschien wel bent...
Wellicht in een andere gedaante..?
Zoals het kleine spinnetje dat vandaag de hele dag op mijn monitor verbleef?
|
|
|
|
KG |
|
[19 maart, Donderdag, 2009, 12:21:31] |
|
|
|
Liefste gudu van me,
Ik kan de berichten die men rondom de 18e van vorige maand heeft geschreven niet verdragen te lezen.
Langer dan vier jaren heb ik je niet gezien, slechts in mijn dromen...
Laatst wilde ik je ineens bellen...
Ik werd op de meest pijnlijke manier er aan herinnerd dat je niet in Australië of ergens anders bent, maar op een plek die wij allemaal niet kennen en waar ik je zeker niet kan bellen...
Ik mis je nog steeds zo erg, mijn gudu.
Waarom dit is gebeurd, zullen wij nooit voor de duur van ons hele leven kunnen begrijpen.
Gisteren was Yoko in het nieuws.
Nog steeds, 40 jaar na dato, rouwt zij om het verlies van haar man, John Lennon.
Zij die achterblijven zijn de pineut.
Ik weet dat je bij me bent.
Soms voel ik in zekere zin zelfs je aanwezigheid...
I will love you forever.
Je Tiger Princess...
|
|
|
|