 |
Jane |
 |
[02 maart, Maandag, 2009, 21:19:42] |
 |
|
|
Lieve, lieve Xavier,
Ook al hebben onze levens elkaar maar even geraakt, je hebt een diepe indruk achter gelaten....
Wat er qua energie om je heen hing zal ik nooit vergeten.
Je stond zo in je kracht en je straalde als de zon.
Ook mijn zoontje herkende jou stralende energie uit een groot publiek… De laatste keer dat je hier in dit leven op aarde was…
Ik zat met mijn zoontje Kishan op een trapje in een zaaltje…
Jij stond in het publiek bij de bar... Ik had je niet gezien…
Mijn kleine puk zei, “Mama, kijk…”
Ik zei, “Wat, schat?”. Hij zei, “Kijk, mama..!” en trok me door het publiek naar jou toe...
En daar stond je dan.
Hij was nog maar 5, alsof hij het wist… En jij…?
Voor je wegging, zocht je hem op.
Je ging op je hurken en gaf hem een aai over zijn bolletje.
Het was zoveel zeggend.
Ik kon niet eens, “Tot ziens” zeggen en zei alleen maar “Dag, Xavier”, niet vermoedende...
Af en toe schiet je door mijn hoofd en denk ik terug aan jouw verschijning.
Het wrange is ook dat je heen bent gegaan op de dag dat mijn dochter Kiran jarig is.
Dit zorgt er altijd wel voor dat je in gedachten bij ons blijft hangen.
Ook mijn kinderen hebben het dan over jou…
Lieve Xavier, dank, dat wij - al was het maar kort - van jouw stralende energie hebben mogen meegenieten.
|
|
|
|
Bas Verveen |
|
[27 februari, Vrijdag, 2009, 10:05:38] |
|
|
|
Xavier,
Ik zit nu in Californië vanwege mijn studie.
Hoorde laatst Simon & Garfunkel en dat gecombineerd met 18 februari deed me meteen weer aan jou boven mij denken.
Vier jaar geleden… Het lijkt nog altijd als de dag van gisteren.
Ben daarna ontelbare keren in Den Haag geweest.
Wat was ik nog vaak bij je langs geweest.
Hongarenburg is trouwens 2 jaar geleden gesloopt…
Ook al is het gek om me via dit forum tot jou te richten, weet ik zeker dat we elkaar weer zien, kerel.
Salut,
Bas
|
|
|
|
Pierre |
|
[24 februari, Dinsdag, 2009, 23:58:45] |
|
|
|
Amigo, still miss you... |
|
|
|
Eric Bokkes |
|
[20 februari, Vrijdag, 2009, 21:10:46] |
|
|
|
Beste Xavier,
Helaas heb ik niet het voorrecht gehad je bij leven te kennen, maar ik heb toch het idee dat ik, via de mensen die jou wel hebben gekend, inmiddels een beeld heb van de persoon Xavier.
Dat je een heel bijzonder mens was, blijkt alleen al wel uit het feit dat je, ruim vier jaar na je plotselinge afscheid, nog steeds zo levendig in ieders herinnering bent.
Getuige daarvan is niet alleen deze website, maar ook de vele verhalen die over jou de ronde doen (wees gerust: het zijn -hoofdzakelijk- positieve verhalen).
Ik heb het vermoeden dat we het best goed met elkaar hadden kunnen vinden en had graag eens een biertje met je gedronken.
Nu moet ik het echter doen met de vele stukjes van jou die schuilgaan in de verschillende personen die jou liefhadden en nog steeds -hebben. En dat is eigenlijk ook best aardig.
Doordat jij voortleeft in al die verschillende personen, ben je feitelijk onsterfelijk geworden. En dat is een heel knappe prestatie, die bij lange na niet voor iedereen is weggelegd. Pabien!
Tenslotte nog dit.
Aan jou, de grote broer van Suzanne, beloof ik dat ik zo goed als ik kan voor jouw zusje zal zorgen.
Daar hoef je je dus geen zorgen over te maken.
Groet (boks),
Eric Bokkes
|
|
|
|
Jurgen |
|
[18 februari, Woensdag, 2009, 22:19:08] |
|
|
|
Onze stoere Xavier is altijd bij ons...
Vooral vandaag kijkt hij op ons neer en lacht op zijn bekende heerlijk nonchalante manier...
I miss you, cousin!
Jurgen
|
|
|
|
Myriam en Myriam jr |
|
[18 februari, Woensdag, 2009, 18:07:55] |
|
|
|
Lieve Xavier,
Je afwezigheid maakt nog steeds grote indruk.
Liefs,
Myriam en Myriam jr. |
|
|
|
Anjani |
|
[18 februari, Woensdag, 2009, 15:34:28] |
|
|
|
Ridder Xavier...
Iedere dag loop ik langs een lokaal met op de deur een tekening van een kind van groep 3, waarop in koeieletters staat geschreven: ‘RIDDER XAVIER’.
Ik wist 3 jaar geleden dat er een kind in groep 1 was, die dezelfde mooie naam had als jij.
Ik kreeg toen pijn in mijn buik bij het horen daarvan.
Ik vind het nu niet erg meer. Ik vind het mooi om te lezen.
Jij was ook een beetje een ridder.
Iemand die klaar stond met zijn schild en zwaard om in de verdediging te springen voor zijn volk, vrienden en familie.
De macho die zijn jonkvrouwen voor altijd beschermen zou.
Degene die zijn harnas 's nachts uittrok en dan ook zo lief en zacht kon zijn.
Je bent het nog steeds.
Jij bent onze ridder en je zult ons beschermen, vanaf een andere plek, in een andere dimensie.
Mensen die ervoor kunnen en willen openstaan, zullen je aanwezigheid altijd voelen en bij zich dragen.
Zo ben jij ook bij mij.
Vier jaar geleden -18 februari 2005- stortte mijn wereld in…
Huilend en schreeuwend zakte ik in op het speelplein.
Vanaf die dag is het nooit meer hetzelfde geweest.
Dit neem ik mee, dit draag ik bij me. Dit hoort bij mij.
Nu doe ik mijn best om niet te bezwijken in het verdriet.
Ik neem jou mee in elk deeltje van mij. Ik deel alles met jou.
Wat er ook in mijn leven verandert en nog zal veranderen, jij blijft bij mij. Overal waar ik ben en nog zal komen.
En dat, lieve Dushi, houdt mij sterk...
Stand tall....
X
A
|
|
|
|
Paul de Lavalette |
|
[18 februari, Woensdag, 2009, 00:01:52] |
|
|
|
XAVIER, MY SON, I’M SURE YOU FEEL AND KNOW
THAT EACH NEW DAY, YOU’RE BEING MISSED SO
MY LIFE I WOULD GIVE
TO STILL HAVE YOU LIVE
NO DOUBT, THE PUREST FORM OF ‘QUID PRO QUO’
|
|
|
|
Kaline |
|
[01 februari, Zondag, 2009, 22:37:23] |
|
|
|
L'autre jour j'ai décidé de prendre un billet d'avion pour rendre visite à Suus au Curaçao.
J'étais toute exitée à cette idée! J'ai besoin de vacances. Alors partir 10 jours, voir ma cousine au soleil sur une île, est vraiment une perspective réjouissante!
Du coup, j'étais dans le métro, toute guillerette, souriant bêtement en m'imaginant à la plage, avec ta soeur à visiter cette île dont tu nous avais tant parlé!
Tandis que je regardais les voitures passées par la fenêtre du métro aérien, je pensais à toi... et c'est alors que je remarque une camionnette qui longeait le boulevard parallèle au métro aérien, sur laquelle était écrit: ‘RL.Xavier’!
Coïncidence? Ou un signe de ta part? Je préfère croire que tu es toujours là, à nous regarder, et parfois nous le rappeler avec des petits signes comme celui-là!
Tu nous manques tellement, Napoléon!
Ta cousine qui pense à toi…
Kaline
|
|
|
|
KG |
|
[21 januari, Woensdag, 2009, 14:53:45] |
|
|
|
Ik voel het weer…
Dat uitgemergelde, leeggezogen, weggevaagde, kapot getrokken, verscheurde, weke gevoel.
Dit gevoel wortelde zich in mijn binnenste sinds de morgen van 18 februari 2005.
Aan de oppervlakte komt en gaat het.
Diep van binnen is het er voor eeuwig.
Het overvalt me altijd extra heftig in de periode voorafgaand aan je verjaardag tot na de 25e van februari.
Dat ik je mijn hele leven zal moeten missen…
Ik hou van je, mijn gudu.
xKGx
|
|
|
|